نام کتاب: نامههای پدری به دخترش
نویسنده: جواهر لعل نهرو
سال انتشار: ۱۳۵۸
چاپ: نهم
ترجمهی: محمود تفضلی
کتابی را با عنوان نامههای پدری به دخترش از کتابخانهی برادرم برداشتم با خود به خانه آوردم. کتاب کوچکی بود. تعداد صفحاتش ۲۸۰ صفحه بود. از فردای روزی که آنرا آوردم شروع به خواندنش کردم. تا جایی که فرصت داشتم آنرا میخواندم. با روش تندخوانی چرا که مطالبی که در کتاب گفته شده است آنقدر ساده و قابل فهم هستند که هر کسی میتواند این کتاب را مطالعه کند. چرا که نامههایی است که پدری به دخترش نوشته است. جوری نوشته که یک کودک بتواند مفاهیم آنرا دریابد. در این کتاب از موضوعات مختلفی صحبت کرده است. از ابتدای خلقت. از جمله مطالبی که در این کتاب میخوانیم:
کتاب طبیعت
چگونه تاریخ آغاز زمین نوشته شده است.
بوجود آمدن زمین
نخستین موجودات زنده
حیوانات پیدا میشوند
پیدا شدن انسان
انسانهای ابتدایی
چگونه نژادهای مختلف تشکیل شده
و چندین عنوان دیگر در این کتاب در قالب نامه بیان شده است.
نویسندهی کتاب جواهر لعل نهرو از رهبران جنبش استقلال هند و کنگره ملی هند بود او تاریخدان نیز بود. او در سال ۱۸۸۹ به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۴ از دنیا رفت.
در صفحه ۱۲۴ این کتاب مطلبی خواندم دوست دارم آنرا با شما به اشتراک بگذارم.
“هر کس خودش و کشورش را خوب و بهتر از دیگران میشمارد اما در واقع هیچ کس نیست که در خود مقداری خوبی و مقداری بدی نداشته باشد و به همین شکل هیچ کشوری هم نیست که در آن چیزهای بدی نباشد و از بعضی جهات خوب نباشد.
ما باید خوبی را در هر جا پیدا میکنیم بگیریم و بکوشیم که بدی را از هر کجا که هست دور سازیم.
ما باید ببینیم که در رفتار و آداب ما چه چیزهای خوبی هست بکوشیم آنها را حفظ کنیم و هر چه را هم بد هست باید به دور افکنیم همچنین اگر در کشورهای دیگر هم چیزهای خوبی هست مسلمن باید آنها را اقتباس کنیم.
چقدر خوب و عالی خواهد بود که تمام مردم جهان شادمان و خشنود و راضی باشند. بدین جهت ما باید بکوشیم تا سراسر جهان به صورتی درآید که بتوان در آن شادمانتر و خوشبختتر زندگی کرد.”