گزیدهای از پادکست آرش نراقی در رابطه با استعداد تنبلی
آقای نراقی معتقد است که انسان باید گاهی تنبل باشد. اما مقصود او از تنبلی به معنای لغوی آن نیست. منظور او آدمی نیست که کاری انجام نمیدهد یا درختی که خشکیده باشد و بار نمیدهد. منظور او این است که انسان در بازی زندگی باید گاهی به خودش استراحت بدهد، یعنی گاهی تنبلی پیشه کند. زندگی ما شبیه به اسبی است که مسابقه میدهد و وقتی به پایان خط رسید مسابقهی بعدی شروع میشود.
منظور از تنبلی این است که به ذهن خود اجازه دهیم تا کمی استراحت کند. به هیچ موضوعی فکر نکند و تمام روح خود را رها کاملن آزاد و فارغ کنیم تا هر کاری میخواهد بکند. نتیجهی این کار برای ما بسیار شگفتانگیز است. میتوانیم قدم بزنیم، از پنجره بیرون را نگاه کنیم، یا اینکه کنار ساحل قدم بزنیم. در این صورت میوهای در دورن، فرصت مییابد تا از نور خورشید حرارت بپذیرد.
باید همیشه یکی از موجهای روحت را آزاد بگذاری. بخشی از گیرندههای وجودت اشغال نشده باشد. در زندگیهای مدرن به ما میگویند شما باید همیشه در حال دویدن باشید و تنبلی ناپسند میباشد.
تعطیلات روز مقدس بوده است نه برای اینکه با انرژی بیشتری کار کنی. در این روز در واقع تو نوعی رها شدگی مقدس و متبرک را باید بیازمایی و معنای آن در زندگی مدرن کاملن عوض شده است.
روز مقدس روز تنبلی است، نوعی وضعیت روحی است که روح خود را از دغدغهها و نگرانیهای آینده رها میکنیم.