حقوق خواندم اما حقوق‎‌دان نشدم. همیشه کتاب‌های روانشناسی می‌خواندم. آنها را دوست داشتم. مشاوره می‌دادم. اما نه مشاوره حقوقی، بلکه از جنس روانشناسی. برای همین تصمیم گرفتم تا رشته‌ی روانشناسی شرکت کنم. روانشناسی مثبت‌گرا قبول شدم. اما به خاطر شرایطی که داشتم و مسیر دور دانشگاه از رفتن صرف‌نظر کردم. یکی از دوستانم گفت برای یاد گرفتن چیزی که دوست داری حتما نباید دانشگاه بروی، می‌توانی کتاب‌های آن رشته را داشته باشی خودت بخوانی و اطلاعاتت را بالا ببری. بی‌راه نمی‌گفت. کتاب‌های دانشگاهی را خریده بودم. برای ارشد. تصمیم گرفتم دوباره آنها را بخوانم اما این‌بار برای شرکت در آزمون نبود. بلکه می‌خواستم هر آنچه در انها هست یاد بگیرم.

کتاب‌های زیادی در زمینه روانشناسی و توسعه فردی خوانده بودم. اوایل که شروع به خواندن این سبک کتاب‌ها کردم، کتاب‌هایی از جنس روانشناسی زرد بود. اما نمی‌دانستم. برخی از این کتاب‌ها آدم را بر بال خیال می‌نشاندند و بر بلندای آسمان می‌بردند. فهمیدم که رویا داشتن با خیالبافی فرق دارد. مثبت اندیشیدن آن نیست که دردها و مشکلات را نادیده بگیریم تا خود به خود از بین بروند چرا که از بین رفتنی نیستند، بلکه حل کردنی هستند.

شاید فکر کنید در روانشناسی مثبت‌نگر این گونه است که مثبت فکر کنیم تا نتیجه‌ای مثبت بدست آوریم اما به این معنی نیست. این شاخه از روانشناسی می‌خواهد نشان دهد که همیشه توجه انسان به نکات منفی بوده است بدین معنی که بیشتر علوم به بیماری‌ها، کاستی‌ها و خطاهای انسان توجه داشته است. اما می‌توان از جنبه‌های دیگر انسان را مورد بررسی قرار داد. می‌توان به ظرفیت‌ها، فضیلت‎‌ها، آرمان‌های دست‌یافتنی توجه کرد و ابعاد مثبت انسانی مانند شادکامی، شکوفایی، خوش‌بینی، امید، توانمندی‌های شخصی را با روش‌های علمی مورد پژوهش و مطالعه قرار داد.

از نظر من مثبت بودن یعنی اینکه وقتی با مشکلی روبرو می‌شویم بتوانیم توانمندی‌هایمان را برای حل آن مشکل بیابیم. باید از این دید به قضیه نگاه کنیم که شاید آن مشکل ایجاد شده تا ما به توانمندی‌های خود دست پیدا کنیم و بتوانیم آنها را در خود کشف کنیم. پس مثبت نگری یعنی دست به عمل زدن بدون ترس از شکست است. چرا که شکست هم نوعی پیروزی است.