کودک ماندن دل بزرگ می‌خواهد. هر کسی نمی‌تواند کودک بماند. وقتی کوچک هستیم مدام به این فکر می‌کنیم که کی بزرگ می‌شویم. اما غافل از این که ما بزرگ هستیم. بزرگی به سن و سال نیست. بزرگی به دل است که مانند کودک پاک و بی‌آلایش باشد.

 برادرزاده‌ام پویان، سوم دبستان است. یکسالی می‌شود که دیگر با من بازی نمی‌کند. انگار فهمیده است که بزرگترها حوصله بازی کردن را ندارند. تا وقتی که کوچکتر بود هر روز می‌آمد و می‌گفت: عمه بیا بازی کنیم. تا جایی که امکان داشت از این کار طفره می‌رفتم. هر چند که وقتی با او بازی می‌کردم وارد دنیای دیگری می‎شدم و همه چیز را فراموش می‌کردم. درست مثل بچه‌ها. اما بازی کردن با کودکان حوصله زیادی می‌خواهد. وقتی قبول می‌کردم تا با او بازی کنم، انگار دنیا را به او می‌دادند. خوشحالی در صورتش موج می‌زد. حتی اگر بازی فقط برای پنج دقیقه بود. کودک که باشی برای اتفاقات هر چند کوچک و ناچیز خوشحال هستی. دل بزرگی داری. کینه‌ی کسی را دل جا نمی‌دهی. همه را می‌بخشی. به همین خاطر است که تولستوی می‌گوید:

"اگر برنگردید و مانند کودکان معصوم نشوید هیچگاه وارد ملکوت خداوند نخواهید شد."

پویان همیشه می‌گوید: عمه کی بزرگ می‌شوم؟ می‌گویم برای بزرگ شدن خیلی عجله نکن. با چشم به هم زدنی بزرگ می‌شوی. چشمانش را می‌بندد و باز می‌کند. می‌گوید: نشدم.

کودک که باشی نه گذشته مهم است و نه آینده. همه چیز را در لحظه حال می‌بینی. شادی و غم برایت ماندنی نیست. هیچ بچه‌ای دشمنی و کینه ندارد. اما با بزرگتر شدن و نگاه کردن به اطرافیان، خلق و خوهای منفی را یاد می‌گیرد. بچه‌ها با هم بازی می‌کنند. دعوا می‌کنند اما کینه یکدیگر را به دل نمی‌گیرند.

برادرزاده‌ام دیروز می‌گفت: عمه پلیس آمده بود مدرسه. پرسیدم: برای چه؟ او گفت علی و محسن با هم دعوا کردند. مادرهایشان هم آمدند با هم دعوا کردند و برای همین پلیس آمد. اینجاست که کینه و دشمنی که در دل کودک جایی ندارد کم کم جا باز می‌کند و هر چه بزرگتر می‌شود قلب او هم تنگ‌تر می‌شود.

تا وقتی کودک بودیم بزرگسالی برای ما جذاب بود. اما وقتی به آن رسیدیم جذابیتش را از دست داد. بارها شده است که با خود گفته‌ام ای کاش هنوز در دوران کودکی بودم. البته می‌توانیم در بزرگسالی هم کودک شویم. برای این منظور باید این کارها را انجام دهیم.

راهکارهای بازگشت به کودکی

۱-   کینه کسی را به دل نگیریم

۲-   غصه‌ی گذشته را نخوریم

۳-   از خلق موارد جدید نترسیم

۴-   با رویدادهای کوچک شاد شوید

به گفته آبراهام مازلو (روانشناس) ویژگی ممتاز کودکی، آفرینندگی است. پس اگر بتوانیم به کودکی برگردیم، می‌توانیم دوباره خلاقیت را در خود پرورش دهیم.

پیاژه روانشناس معاصر نیز می‌گوید: "آرمانی که من شخصن سعی می‌کنم بدان نایل آیم، کودک ماندن تا پایان زندگی است. کودکی عالی‌ترین دوراه خلاقیت است. با آموزش دیدن اندیشه‌ی خلاق، با کسب بینش‌های تازه و یافتن چشم‌اندازهای متفاوت می‌توانیم پا در مسیر کودکان و قدم در جاده‌ی کودکی بگذاریم.